Sw.Kazimierz był synem króla Polski Kazimierza Jagielończyka. Urodził się w Krakowie w 1458 roku. Od najmłodszych lat odznaczał się szczególną czystością ducha i miłosierdziem względem ubogich. Przy boku ojca brał czynny udział w życiu politycznym państwa. Gorliwy czciciel Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny, wiele czasu poświęcał na modlitwę. Po dlługotrwałej chorobie płuc zmarł w Grodnie 4 marca 1484 roku. Pochowany został w Wilnie i tam w Katedrze znajdują się jego relikwie. W 1518 roku po klęsce Rosjan pod Płockiem uznano że stało się tak dzięki cudownej opiece zmarłego królewicza. W tym samym roku jego rodzony brat król Zygmunt I Stary wysłał do Rzymu prośbę o kanonizację królewicza Kazimierza. Na początku roku 1520 papież Leon X wysłał do Polski swojego legata , Zachariasza Ferreriego, który obserwując na miejscu kult Kazimierza, napisał jego pierwszy oficjalny żywot.

W nastepnym roku papież przekazał biskupowi płockiemu, Erazmowi Ciołkowi, bullę kanonizacyjną. Niestety biskup zmarł we Włoszech, a dokumenty zagineły. Dopiero w roku 1602, papież Klemens VIII wydał nową bullę i w dwa lata później w katedrze wileńskiej odbyły sie uroczystości kanonizacyjne. Kiedy nieco wcześniej otwarto grobowiec królewicza,  znajdujece się tam przez 118 lat ciało świetego pozostawało w stanie nienaruszonym. Ze wstawiennictwem św.Kazimierza wiązano kolejne zwycięstwa nad Szwedami ( m.in. pod Kockenhausen.pod Bialym Kamieniem i pod Kircholmem).